Rozkład płytek: środek płytki czy spoiny na osi?
Wyznaczenie środka to początek. Ta sama oś może przechodzić przez płytkę lub spoinę i dawać bardzo różne docinki. Porównaj oba przesunięcia przed wytyczeniem układu.
Rozpiętość 2600 mm, zmierzone lico 600 mm, spoiny 3 mm i założone szczeliny obwodowe 5 mm na końcach dają pole 2590 mm. Środek płytki na osi: 5 pozycji i końce 389 mm; środek spoiny: 6 i 87,5 mm. Tutaj lepsze są szersze docinki. Szczeliny to założenia dydaktyczne, nie uniwersalne wytyczne wykonawcze. To rozwiązany przykład, nie interaktywny planer.
Zmierz lica, spoiny i pole użytkowe
Mierz między gotowymi granicami i sprawdź kilka płytek z partii: wymiar na kartonie może być nominalny. Użyj powtarzalnego wymiaru lica przy spoinie, nie szerszego otwarcia fazowanej krawędzi. Projekt i instrukcja produktu określają spoinę oraz obwodowy luz ruchowy; geometria ich nie projektuje.
- W
- całkowita odległość między wybranymi granicami.
- eₗ, eᵣ
- oddzielne szczeliny obwodowe na końcach.
- F
- pole układania po ich odjęciu.
- t
- rzeczywisty wymiar lica wzdłuż osi.
- g
- stała szerokość zwykłej spoiny między licami.
- p
- powtarzalny moduł płytka plus spoina.
- N
- pozycje o dodatniej szerokości w polu, także ułożone docinki.
- c
- szerokość każdego równego końca dopuszczalnego rzędu z kilku elementów.
Dwa przesunięcia względem tej samej osi
Równe końce wymagają środka pola użytkowego. A centruje płytkę; B zwykłą spoinę. Zmiana przesuwa siatkę o pół modułu wraz ze spoiną: 301,5 mm tutaj. Pół samej płytki to inne przesunięcie.
- A · środek płytki na osi
- B · środek spoiny na osi
Policz spoiny wewnętrzne przed podziałem reszty
Dwa końce i całe płytki wewnętrzne dają o jedną spoinę mniej niż pozycji. Odejmij płytki wewnętrzne i spoiny, rozdziel pozostałą długość lica między końce. Najpierw sprawdź liczbę i przesunięcie.
F = W − eₗ − eᵣ; p = t + g
x₀ = eₗ + F / 2
F = 2c + (N − 2)t + (N − 1)g
c = [F − (N − 2)t − (N − 1)g] / 2
N ≥ 2; 0 < c ≤ t
N musi być całkowite: nieparzyste dla płytki na osi, parzyste dla spoiny. Każdy koniec musi być dodatni i nie szerszy niż płytka. Lica i spoiny mają dokładnie wypełnić pole. Granica wewnątrz zwykłej spoiny oznacza niedopuszczalne przesunięcie przy tych szczelinach obwodowych. Nie dopisuj maleńkiej płytki ani dodatkowej spoiny końcowej.
Jedna pozycja to osobny przypadek: F < t daje jeden wycentrowany docinek szerokości F; F = t jedną całą płytkę, nie parę końców. W rzędzie wieloelementowym c = t oznacza całe końcowe płytki. F = 2409 mm mieści 4 całe płytki po 600 mm i 3 spoiny po 3 mm. Zerowa szerokość c nie jest fizycznym elementem. Zachowaj dokładność przy liczeniu; zaokrąglaj tylko prezentowany wymiar.
To samo pole, inne docinki
Oba układy są dopuszczalne dla tych danych metrycznych. Końce A 389 mm są praktyczniejsze niż paski B 87,5 mm. Nie oznacza to, że A zawsze wygrywa lub że każda praca wymaga docinków większych niż pół płytki.
| Układ | Pozycje N | Całe wewnętrzne | Spoiny wewnętrzne | Każdy koniec c (mm) |
|---|---|---|---|---|
| A · środek płytki na osi | 5 | 3 | 4 | 389 |
| B · środek spoiny na osi | 6 | 4 | 5 | 87,5 |
Rozwiąż obie osie, sprawdź naroża
Prostokąt 2600 × 1850 mm, zmierzone płytki 600 × 300 mm, spoiny 3 mm, założone szczeliny 5 mm dookoła: pole 2590 × 1840 mm. Wybieraj przesunięcia niezależnie dla X i Y.
| Układ X / Y | Pozycje siatki | Koniec X (mm) | Koniec Y (mm) | Całe ułożone | Docinki |
|---|---|---|---|---|---|
| A / A | 5 × 7 | 389 | 161 | 15 | 20 |
| A / B | 5 × 8 | 389 | 9,5 | 18 | 22 |
| B / A | 6 × 7 | 87,5 | 161 | 20 | 22 |
| B / B | 6 × 8 | 87,5 | 9,5 | 24 | 24 |
A/A: 35 ułożonych pozycji, 15 całych płytek i 20 docinków: 4 narożnych i 16 innych brzegowych. Naroża tnie się w obu kierunkach; nie licz ich podwójnie. To nie zamówienie na 35 nowych płytek.
Obrót o 90° zamienia wymiary. Obrócone A/B: 9 × 4, końce 233 × 315,5 mm, 14 całych i 22 docinków. Szerszy brzeg w jednym kierunku nie wyznacza uniwersalnie najlepszej orientacji: liczą się osie widokowe, wzór i plan cięcia.
Oddziel dylatację obwodową od spoiny
Zwykła spoina jest między licami; szczelina przy ograniczającej ruch granicy wynika z systemu. Nie wypełniaj ani nie mostkuj wymaganej dylatacji, by zgadzały się liczby. Dylatacje wewnętrzne dzielą pole i wymagają osobnych detali poza tą ciągłą siatką. Przy tej samej liczbie większe g zmienia sumę spoin i oba końcowe docinki.
Nierówne szczeliny przesuwają środek pola. W = 2600 mm, eₗ = 5 mm, eᵣ = 10 mm daje F = 2585 mm i oś 1297,5 mm od bliższej granicy, nie środek pomieszczenia. Centrowanie płytki daje równe lica 386,5 mm. Drzwi lub detal mogą narzucać inną oś i uniemożliwić równe końce: przygotuj osobny plan zamiast niezmienionej formuły symetrycznej.
Sama symetria nie daje użytecznej docinki
Wąskie paski i szerokie elementy mogą być symetryczne. Porównaj rzeczywiste szerokości i widoczne granice. Pole 80 mm w płytce 600 mm pozostaje wąskie; centrowanie go nie poszerza. Rozważ format, orientację lub inną oś. Minimum zależy od produktu, cięcia, ekspozycji i projektu; nie ustalamy światowego minimalnego procentu.
Osobny przykład w ułamkach cala
Daltile Quarry Tile podaje format 6 × 6 in i zalecaną spoinę 3/8 in. Tutaj zakładamy sprawdzone lico dokładnie 6 in, rozpiętość 9 ft (108 in), szczeliny projektowe 1/4 in na końcach i pole 107 1/2 in. Sprawdź partię i specyfikację; założenia nie gwarantują wszystkich kartonów i realizacji.
| Układ | Pozycje | Spoiny wewnętrzne | Każdy koniec (in) |
|---|---|---|---|
| A · środek płytki na osi | 17 | 16 | 5 3/4 |
| B · środek spoiny na osi | 18 | 17 | 2 9/16 |
Ułożone elementy nie wyznaczają zakupów
Pozycje to miejsca na planie; całe płytki są ułożone bez cięcia; docinki to ułożone fragmenty. Kupowane płytki są materiałem wyjściowym. Dwie docinki mogą pochodzić z jednej płytki tylko gdy pozwalają geometria, rzaz, wykończenie i kierunek wzoru. Odzysk, stłuczenia, zapas i opakowania zmieniają zamówienie. Model nie optymalizuje rozkroju ani dokładnego zakupu. Powierzchnia plus naddatek to osobny szacunek, nie dowód wykonalności cięć.
Sprawdź układ na sucho
- Zaznacz osie, zmierz do obu granic; sprawdź kąty i rzeczywisty kształt ścian.
- Ułóż próbne rzędy w obu kierunkach z rzeczywistymi krzyżykami i szczelinami; porównaj końcowe docinki z planem.
- Sprawdź progi, osie widokowe, załamania ścian i kierunek wzoru przed ustaleniem osi.
- Zapisz zatwierdzone cięcia i osobny plan rozkroju/zakupu; sprawdź ponownie po zmianie wymiarów, spoin, granic lub orientacji.
Granice modelu
Jedno prostokątne pole, proste ortogonalne rzędy, prostokątne lica i stałe spoiny. Nie obejmuje skosu, jodełki, mijanki, wielu formatów, pól L, krzywych ścian, wnęk, słupów, odpływów, skomplikowanych drzwi ani ciągłej siatki między pokojami. Nie projektuje dylatacji, hydroizolacji, podłoża ani zgodności z przepisami; wymagają własnych detali.
Przewodnik a zweryfikowane funkcje aplikacji
Construction Calculator: Pro² ma inne narzędzia geometrii i trasowania, ale w zweryfikowanym publicznym zestawie nie ma dedykowanego planera płytek. Przewodnik nie dodaje go ani nie obiecuje zapisywania projektów czy eksportu planów płytek. Podlinkowane narzędzia wykonują podane zadania; nie zastępują metody ani planu konkretnej budowy.
Potrzebujesz planera płytek? Opisz zadanie i potrzebne dane.
Źródła techniczne i założenia
Metoda i rysunki to nasza geometria dydaktyczna. Źródła wspierają praktykę, terminy, rzeczywiste wymiary, spoiny i ruch. Amerykańskie wskazówki CTEF nie są światowym obowiązkiem. Czytaliśmy publiczne poradniki, nie pełne płatne normy ANSI/TCNA. Liczby Daltile dotyczą wskazanej karty, nie wszystkich płytek. Wymiary i szczeliny są przykładowe.